Wiktor Zacharowicz Lebiediew (ros. Виктор Захарович Лебедев; ur. 1900, zm. 1968 w Mińsku) – radziecki dyplomata, Ambasador ZSRR w Polsce w latach 1945–1951.
Życiorys W 1922 ukończył wyższą szkołę pedagogiczną w Riazaniu, a w 1925 Uniwersytet Moskiewski. W latach 1929–1940 na stanowisku docenta, kierownika katedry marksizmu-leninizmu na Wszechzwiązkowej Akademii Przemysłu Spożywczego im. Stalina. Od 1940 w komitecie (ministerstwie) spraw zagranicznych ZSRR, początkowo jako radca poselstwa ZSRR w Jugosławii. W latach 1941–1943 zastępca kierownika wydziału międzynarodowego agencji Sowinformbiuro i pracownik ministerstwa w Moskwie (ekspert-konsultant ds. dokumentów dyplomatycznych). Od listopada 1943 do stycznia 1945 ambasador przy rządach emigracyjnych państw sojuszniczych (Jugosławii, Grecji, Norwegii, Luksemburga, Belgii i Holandii).
Od 5 stycznia 1945 do 2 marca 1951 ambasador ZSRR w Polsce. Od czerwca 1951 do sierpnia 1954 szef przedstawicielstwa ZSRR, a następnie, po oficjalnym ustanowieniu ambasady w Helsinkach, do października 1958 ambasador ZSRR w Finlandii. Po powrocie do Moskwy do 1960 ekspert komisji Ministerstwa Spraw Zagranicznych ZSRR ds. publikacji dokumentów dyplomatycznych. Od 1960 do 1965 rektor Wyższej Szkoły Dyplomatycznej przy Ministerstwie Spraw Zagranicznych.