Większość kardynałów wynajęła oddziały zbrojne do ochrony swych pałaców. Wojska strzegące pałaców kardynała Giuliano della Rovere, bratanka Sykstusa IV, oraz kardynała Rodrigo Borgii, wicekanclerza Stolicy Apostolskiej, dysponowały nawet artyleriąPastor, s. 229-231; Creighton, s. 117; Sede Vacante 1484..
Lista elektorów W konklawe wzięło udział 25 spośród 32 żyjących kardynałówEubel, s. 20 przyp. 3; Sede Vacante 1484:
Rodrigo Borgia; Kardynał WicekanclerzOd XIV do XVI wieku (a sporadycznie nawet i jeszcze później) rozpowszechniony był zwyczaj nazywania kardynałów (nawet w oficjalnych dokumentach) nie według ich imion i nazwisk, lecz według pseudonimów nawiązujących najczęściej do miejsca pochodzenia, diecezji lub kościoła tytularnego danego kardynała. (nominacja kardynalska: 20 lutego 1456) – kardynał biskup Porto e Santa Rufina; komendatariusz diakonii S. Maria in Via Lata i kościoła prezbiterialnego S. Pudenziana; prymas Świętego Kolegium Kardynałów; administrator diecezji Walencji i Cartageny; wicekanclerz Świętego Kościoła Rzymskiego; archiprezbiter bazyliki liberiańskiej; komendatariusz opactwa terytorialnego Subiaco; protektor Zakonu Krzyżackiego Oliviero Carafa; Kardynał z Neapolu (18 września 1467) – kardynał biskup Sabiny; komendatariusz kościoła prezbiterialnego S.