W maju 1942 Hausser – od października 1941 obergruppenführer SS i generał Waffen-SS – powrócił na front jako dowódca nowo utworzonego Korpusu Pancernego SS stacjonującego w północnej Francji. Był pierwszym oficerem SS, który został dowódcą Korpusu Armijnego Waffen-SS. Podlegały mu 1, 2 i 3 Dywizja SS przezbrojone w nowoczesne dywizje Grenadierów Pancernych („Leibstandarte Adolf Hitler”, „Das Reich” i „Totenkopf”).

W styczniu 1943 Korpus Pancerny Haussera został przeniesiony z Francji do Charkowa, czwartego pod względem wielkości miasta ZSRR, którego ze względów prestiżowych Hitler chciał bronić „do ostatniego żołnierza”. 15 lutego w południe Hausser został niemal całkowicie okrążony przez dwie armie radzieckie. Zamiast poświęcić swoje dwie dywizje (dywizja „Totenkopf” jeszcze nie dotarła do Rosji), Hausser kazał swojemu korpusowi przebić się na południowy zachód – nie przejmując się rozkazami Hitlera ani generałów Wojsk Lądowych. 16 lutego rano ostatnia niemiecka jednostka straży tylnej wycofała się z Charkowa. Swoją decyzją Hausser uratował także 320 Dywizję Piechoty Wojsk Lądowych oraz wypróbowaną Dywizję Grenadierów Pancernych „Grossdeutschland”. Hitler nie ukarał generała, nie od razu jednak wybaczył Hausserowi zignorowanie rozkazu, nawet kiedy wszystkie raporty potwierdziły, że ten postąpił słusznie.