Większość pozostałości abelizaurów odkrywano na kontynentach południowych, tworzących niegdyś superkontynent Gondwanę; jeden gatunek, Arcovenator escotae, jest jednak znany ze skamieniałości odkrytych w Europie (Francja). Gdy opisywano je po raz pierwszy w 1985, znano jedynie karnotaura i abelizaura z późnokredowej Ameryki Południowej. Zwierzęta te żyły też jednak w dzisiejszych Indiach (indozuch, radżazaur, Rahiolisaurus) i na Madagaskarze (mażungazaur). Lądy te były ściśle połączone w okresie kredowym. Uważano, że nieobecność grupy w Afryce wskazuje, że jej ewolucja rozpoczęła się już po oderwaniu kontynentu afrykańskiego od Gondwany, co miało miejsce około 100 milionów lat temu. Jednak odkrycie rugopsa i szczątków innych abelizaurów ze środka kredy w północnej Afryce podważyło tę hipotezę. W tym samym czasie grupa egzystowała też w Ameryce Południowej, co dowodzi, że musiała pojawić się przez rozpadem Gondwany; zostało to potwierdzone przez odkrycie środkowojurajskiego Eoabelisaurus mefi.

Przypisy

*