thumb|300px|Zarys dawnego kościoła w Starej Lubece.Liubice albo Leubice – słowiańska nazwa osady Stara Lubeka (niem. Alt-Lübeck), poprzedniczki dzisiejszego miasta Lubeki.
Położenie thumb|300px|Ujście rzeki Schwartau do Trave. thumb|słowiańska Stara Lubeka - rekonstrukcja Położenie geograficzne Lubeki nie pokrywa się z lokalizacją dawnych Liubic. Liubice leżą przy ujściu rzeki Schwartau do Trave, naprzeciwko Teerhofinsel, ok. 6 km w dół rzeki od wyspy Altstadtinsel, na której leży nowa Lubeka.
Historia W VII w. na tereny wokół Zatoki Lubeckiej opuszczone przez plemiona germańskie napłynęła ludność słowiańska. Połabianie wybudowali gęstą sieć wiosek i grodów, m.in. Oldenburg (Starigard), Plön (Płonia), Ratzeburg (Racibórz) oraz siedzibę książęcą Liubice.
Z początkiem XI w. nastąpiła rozbudowa osady. W 1055 r., za panowania księcia Gotszalka zmodernizowano stary gród. Po jego śmierci władzę nad Obodrytami przejął Krut. W 1087 r. przeprowadzono kolejną rozbudowę grodu i przekopano jedyne połączenie lądowe z Liubicami, tworząc w ten sposób sztuczną wyspę.
Rozkwit Liubic przypada na czasy słowiańskiego “króla” Henryka Gotszalkowica. Stara Lubeka była wtedy wczesnomiejskim kompleksem składającym się z grodu, portu, dwóch osiedli na podgrodziu oraz oddzielnego osiedla handlowego położonego na drugim brzegu rzeki.