Studiował medycynę na Uniwersytecie Ludwika i Maksymiliana w Monachium, Uniwersytecie Juliusza i Maksymiliana w Würzburgu, Uniwersytecie Fryderyka Wilhelma w Berlinie oraz Uniwersytecie Albrechta i Ludwika we Fryburgu. Studia te ukończył w 1895 roku. Następnie studiował za granicą, w Lozannie, po czym wrócił do Monachium i w tamtejszej klinice uczył się psychiatrii u Grasheya. W 1896 podjął pracę asystenta w Klinice Neurologicznej w Alexanderbad u Oskara Vogta. Pod jego wpływem postanowił skoncentrować się na neurologii. W 1898 roku doktoryzował się w Lipsku po przedstawieniu pracy na temat „przewlekłego stwardnienia wyściółki” („chronische Ependymsklerose”)Brodmann K. Ein Beitrag zur Kenntniss der chronischen Ependymsklerose. Leipzig: Metzger & Wittig, 1898.

Od marca 1898 do czerwca 1900 pracował jako lekarz asystent w Klinice Psychiatrycznej Uniwersytetu w Jenie u Ottona Binswangera, a potem, od lipca 1900 do sierpnia 1901, w Miejskim Przytułku dla Chorych Umysłowo we Frankfurcie u Emila Sioli, gdzie miał możliwość pracy z Alois Alzheimerem. Od sierpnia 1901 do października 1910 roku asystent w Instytucie Neurologii Uniwersytetu w Berlinie, jako asystent Oskara Vogta.

3 kwietnia 1917 ożenił się z Margarete Franke (1898–1918).