Ciężar dramaturgiczny filmu spoczywał na roli Sierszy, którego odgrywał Ślązak Franciszek Pieczka, wywodzący się z rodziny górniczej. Natomiast w roli Wichty Kutz obsadził amatorkę Łucję Kowolik, niegdysiejszą koleżankę Olgierda Łukaszewicza. Do obsady Perły w koronie dołączył również Jan Englert, odtwórca roli dowódcy powstańczego z Soli ziemi czarnej. Zarówno główni strajkujący bohaterowie, jak i statyści byli malowani sadzą. Codziennie na planie zdjęciowym zużywano jej około 600 kg. Do statystowania zaangażowano 300 żołnierzy i kadrę oficerską 15 Pułku Wojsk Obrony Wewnętrznej z Prudnika. Pieśń o „górnikach suchotnikach” Kutz napisał specjalnie na potrzeby filmu, aby aktorzy nie musieli wykonywać Międzynarodówki, która była pierwotnie śpiewana przez strajkującą obsadę kopalni Giesche.
Za zdjęcia do Perły w koronie odpowiadał Stanisław Loth. Z jego pomocą Kutz zastosował w filmie płaską inscenizację, a więc sposób fotografowania przestrzeni, który wytwarza wrażenie „wytracenia perspektywy”. Aleksander Zalewski podkreślał, że bohaterowie filmu na kolejnych planach „zlewają się ze sobą oraz z przestrzenią, w której występują w ten sposób, że wydaje się, iż stanowią jedną płaszczyznę. Dzięki temu filmowe kadry Kutza budzą skojarzenia z ikonografią”.