Dalsze losy Kilka dni po prapremierze 29 kwietnia miała miejsce premiera w rzymskim Teatro Costanzi. Latem 1926 roku opera została wystawiona w Buenos Aires i Rio de Janeiro, gdzie zagrali Claudia Muzio i Giacomo Lauri-Volpi. Niemieckojęzyczna wersja miała premierę 6 września w Dreźnie. 14 października premiera odbyła się w Operze Wiedeńskiej. Główne role zagrał duet Lotte Lehmann i Leo Slezak, jednak zostali później zastąpieni przez Márię Németh i Jana Kiepurę. 16 listopada wystawiono operę w Metropolitan Opera pod batutą Tullio Serafina. Francuskojęzyczna wersja miała premierę w brukselskim Théâtre royal de la Monnaie. Rosyjska premiera miała miejsce w Teatrze Bolszoj w 1931 roku. Prapremiera polska miała miejsce w Teatrze Wielkim – Operze Narodowej w Warszawie 15 grudnia 1932.
Premiera w Chinach miała miejsce dopiero w 1998 roku po serii zmian kulturowo ustrojowych m.in. rewolucji kulturalnej. Opera została wystawiona kilkukrotnie w Świątyni Cesarskich Przodków niedaleko Zakazanego Miasta. Reżyserem był chiński filmowiec Zhang Yimou, a dyrygował indyjski muzyk Zubin Mehta. Celem Zhanga było przywiązanie do detali – branie przykładu z tradycji teatru chińskiego czy tworzenie kostiumów na podstawie strojów z Dynastii Ming. Ponadto Zhang chciał, aby oprawa wizualna opery była dopasowana do budynków historycznych widocznych przez widzów.