Akt II Zebrani przed pałacem oczekują, aby wysłuchać, jak księżniczka zadaje swe pytania kolejnemu śmiałkowi. W międzyczasie trzej ministrowie – Ping, Pang i Pong – uskarżają się na krwawe rządy księżniczki Turandot i modlą się, aby litość i miłość zagościły w końcu w jej nieczułym sercu. Następuje moment próby. Stary cesarz, ojciec Turandot, prosi Kalafa, by ten się zastanowił nad swoją decyzją, lecz Kalaf jest nieugięty. Turandot wyjawia, czemu tak okrutnie traktuje pretendentów do swej ręki – jej krewna, księżniczka Lou-Ling, została uprowadzona i zamordowana przez księcia, który chciał ją poślubić. Turandot poprzysięgła zemstę, obiecała sobie, że nigdy żaden mężczyzna jej nie zdobędzie. Turandot zadaje trzy pytania Kalafowi, a ten – ku zaskoczeniu wszystkich – odpowiada na wszystkie prawidłowo. Turandot rzuca się do stóp swojego ojca i błaga go, by nie oddawał jej przybyszowi. Jednak cesarz potwierdza, że danej obietnicy nie można złamać. Kalaf, pragnąc zdobyć serce księżniczki, rzuca jej wyzwanie. Jeśli do świtu odgadnie ona jego imię, sam położy głowę pod topór.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Turandot · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.