Ta ostatnia aparatura przeznaczona do uzyskiwania preparatów biomedycznych miała odbyć drugi lot w kosmos, wobec niezadowalającej jakości preparatów wytworzonych kilka miesięcy wcześniej.
Pierwszy polityk na pokładzie wahadłowca (senator ze stanu Utah Edwin Jacob Garn), który miał osobiście sprawdzić jak są wykorzystywane pieniądze publiczne, przeznaczone przez Senat Stanów Zjednoczonych na działalność NASA.
Przed startem Kolejna wyprawa, STS-51-E z udziałem Challengera, miała się rozpocząć 20 lutego 1985, potem zaś przesuwano ją ze względów technicznych na 3 i 7 marca. Wreszcie okazało się, że trzeba przekonstruować blok synchronizujący działanie podzespołów satelity TDRS-2. W przeciwnym wypadku powtarzałyby się zakłócenia i przerwy w łączności, jaki miały miejsce załogi wahadłowców, które korzystały z pośrednictwa satelity TDRS-1. W związku z tym lot STS-51-E skreślono z planu, a satelitę Anik C-1 wyładowano i umieszczono w komorze towarowej orbitera Discovery – oczekującego na misję 51-D. Discovery przejął ładunek kanadyjski kosztem satelity LDEF. Satelita ten pozostawał od wielu miesięcy na orbicie i miał być sprowadzony na Ziemię właśnie podczas wyprawy STS-51-D. Z operacji odzyskania, która wymagała miejsca i specjalnego łoża w ładowni, zrezygnowano, odkładając ją na czas nieokreślony.