Inną metodą rozpoczął samodzielny lot satelita Leasat. Satelita był umieszczony osią symetrii równolegle do podłużnej osi komory towarowej. Konstrukcja wsporcza satelity miała masę 1090 kg. Przy opuszczaniu ładowni są zwalniane rygle mocujące satelitę do jednej z burt, a sprężynowy wyrzutnik powoduje obtaczanie się satelity po krawędzi przeciwległej burty. Dzięki temu satelita uzyskuje wstępny ruch obrotowy, który stabilizuje jego usytuowanie w przestrzeni kosmicznej. Leasat miał wbudowaną dźwignię, która powinna zaczepić się o występ kołyski i uruchomić programator czasowy. Ten miał za zadanie włączenie zasilania, odchylenie anteny dookólnej i uruchomienie dyszek, które zwiększyłyby prędkość obrotową do 33 obr./min. Po 45 minutach samodzielnego lotu programator powinien uruchomić silnik przeznaczony do zwiększenia wysokości apogeum do 15 000 km. Leasat opuścił ładownię w drugim dniu wyprawy, ale niestety żadna z tych czynności nie została wykonana. Satelita mający wewnątrz 4000 kg stałych i 2000 kg ciekłych materiałów pędnych obracał się powoli i nie dawał „znaków życia”. Załoga oddaliła prom na odległość około 55÷75 km i rozpoczęła oczekiwanie na wyniki narad na Ziemi – co dalej z Leasatem. Podejrzewano, że zacięła się dźwignia włączająca programator. Odrzucono pomysł przesunięcia jej przez astronautów.