Karol Krzysztof Podiebradowicz (ur. 22 maja 1545 r. w Oleśnicy, zm. 17 marca 1569 r. tamże) – książę ziębicki i oleśnicki w latach 1565–1569.
Karol Krzysztof był jedynym dzieckiem księcia Jana ziębicko-oleśnickiego i jego pierwszej żony Krystyny Szydłowieckiej. W 1558 r. wybrał się w podróż po Europie. Później przebywał na dworze cesarza Ferdynanda I, gdzie był także w momencie jego śmierci 25 lipca 1564 r. 5 sierpnia 1565 r., podczas pogrzebu cesarza, niósł wraz z innymi książętami jego trumnę do katedry św. Stefana. Wcześniej, 28 lutego 1565 r. odziedziczył po ojcu księstwo ziębickie i oleśnicką część księstwa oleśnickiego, materialne zobowiązania wobec macochy i znaczne długi. W odróżnieniu od ojca był bardzo poważny i starał się spłacić długi. 14 kwietnia 1565 r. witano go w Ząbkowicach jako nowego pana, a już w wielkim tygodniu zastawił księstwo ziębickie wraz z Ząbkowicami czterem braciom von Canitz. Była to krótkotrwała transakcja i już w 1566 r. zastawił Ząbkowice na trzy lata Kacprowi Senitzowi. Podczas zjazdu Rzeszy w Augsburgu w 1566 r. prowadzono rozmowy z księciem zachodniopomorskim Janem Fryderykiem w sprawie małżeństwa jego siostry Amelii z Karolem, księciem ziębickim. Kandydatem był najprawdopodobniej Karol Krzysztof lub, co mniej możliwe, książę oleśnicki Karol II Podiebradowicz, syn Henryka II.