STS-51-C (ang. Space Transportation System) – trzecia misja amerykańskiego wahadłowca kosmicznego Discovery i piętnasta programu lotów wahadłowców. Planowano, że w locie tym weźmie udział Challenger i że odbędzie się on w grudniu 1984 roku. Ze względu na uszkodzenie Challengera i konieczność wymiany około 5000 płytek osłony termicznej, w misji 51-C wykorzystano prom Discovery.
Załoga Thomas „Ken” Mattingly (3)*, dowódca (CDR) - astronauta nr 57 Loren Shriver (1), pilot (PLT) Ellison Onizuka (1), specjalista misji 1 (MS1) James Buchli (1), specjalista misji 2 (MS2) Gary Payton (1), specjalista ładunku 1 (PS)
*Cyfra w nawiasie oznacza liczbę lotów odbytych przez każdego z astronautów
Cel lotu Pierwsza utajniona wojskowa misja wahadłowca. Stąd ograniczono informacje o przebiegu misji. Ujawniono jedynie, że na orbitę geostacjonarną został wprowadzony satelita telekomunikacyjny, mający m.in. za zadanie rejestrowanie wszelkich sygnałów i rozmów radiowych przekazywanych z terytorium ZSRR i Indii do sztucznych satelitów Ziemi oraz pomiędzy stacjami naziemnymi. Był to satelita podsłuchu elektronicznego Magnum (oznaczony też Big Ear [wielkie ucho] lub Sigint) wraz z dwuczłonowym pomocniczym zestawem rakietowym IUS. Był to nowego typu satelita geostacjonarny o masie ocenianej na pięć do sześciu ton.