STS-41-C (ang. Space Transportation System) – piąta misja amerykańskiego wahadłowca kosmicznego Challenger i jedenasta programu lotów wahadłowców. Wyprawa została przedłużona o jeden dzień z powodu problemów z przechwyceniem satelity Solar Max (dlatego lądowanie wahadłowca odbyło się w bazie wojskowej Edwards, a nie jak początkowo planowano w Centrum Kosmicznym imienia Johna F. Kennedy’ego).
Załoga źródło Robert L. Crippen (3)*, dowódca (CDR) Francis R. Scobee (1), pilot (PLT) George „Pinky” D. Nelson (1), specjalista misji (MS1) James D. A. van Hoften (1), specjalista misji (MS3) Terry J. Hart (1), specjalista misji (MS2)
*(liczba w nawiasie oznacza liczbę lotów odbytych przez każdego z astronautów)
Parametry misji Masa: startowa orbitera: 115 361 kg lądującego orbitera: 89 344 kg ładunku: 17 357 kg Perygeum: 222 km Apogeum: 468 km Inklinacja: 28,5° Okres orbitalny: 91,4 min
Cel misji Przechwycenie, naprawa i ponowne umieszczenie na orbicie satelity astronomicznego SMM (Solar Maximum Mission, wyniesionego w lutym 1980 roku przy pomocy rakiety Delta), ponadto umieszczenie na orbicie satelity LDEF, największego z dotychczas wysłanych o masie 10 ton.