Elżbieta Przemyślidka (ur. 20 stycznia 1292 w Pradze, zm. 28 września 1330 na Wyszehradzie) – królowa czeska, tytularna królowa Polski, żona Jana Luksemburskiego.
Życiorys Elżbieta była córką króla Czech Wacława II i jego żony Guty. Wychowywała się w klasztorze św. Jerzego na Hradczanach (wtedy odrębnego miasta). Za rządów Rudolfa III przeniosła się do Pragi. Na dwór powróciła za czasów Henryka Karynckiego, który chciał ją wydać za szlachcica Ottona z Bergova. Elżbieta nie wyraziła zgody na ten związek i musiała opuścić dwór. Zamieszkała w Pradze pod strażą. Później uciekła do Nymburka.
Z jej udziałem pod koniec czerwca obradował w Pradze sejm, który rozstrzygnął o luksemburskiej kandydaturze na czeski tron. Poselstwo czeskie udało się do króla Henryka VII i zaoferowało koronę jego synowi Janowi wraz z ręką Elżbiety. Wkrótce zawarto umowę. 14 sierpnia 1310 r. Elżbieta wyjechała z Pragi. 31 sierpnia 1310 r. Henryk VII nadał swojemu synowi Czechy w lenno, a następnego dnia w Spirze odbył się ślub. Po trzech tygodniach małżonkowie pojechali do Czech i 7 lutego 1311 r. zostali koronowani.