1326 – 3 czerwca 1361 w Les Fontenelles), żonę księcia Dolnej Bawarii Jana I Ludwika VI (7 maja 1328 – 17 maja 1365), księcia Bawarii i margrabiego brandenburskiego Elżbietę (1329 – 2 sierpnia 1402 w Stuttgarcie), żonę Cangrande II della Scalla, pana Werony, i hrabiego Ulryka Württemberskiego Wilhelma I (12 maja 1330 – 15 kwietnia 1389), księcia Bawarii-Straubing, hrabiego Hainaut, Holandii i Zelandii Agnieszkę (1335 w Monachium – 11 listopada 1352), zakonnicę Albrecht I (25 lipca 1336 – 13 grudnia 1404), księcia Bawarii-Straubing, hrabiego Hainaut, Holandii i Zelandii Ottona V (1345 – 15 listopada 1379), księcia Górnej Bawarii, margrabiego brandenburskiego Beatrycze (1344 – 25 grudnia 1359), żonę króla Szwecji Eryka XII Ludwika (październik 1347–1348)
W 1345 r. jej starszy brat Wilhelm zginął w bitwie pod Warns. Cesarz Ludwik przekazał prawa do Holandii, Hainaut, Zelandii i Fryzji swojej żonie, a później także swojemu synowi Wilhelmowi. Prawa sióstr Małgorzaty, m.in. angielskiej królowej Filipy, zostały zignorowane. W 1346 r. Małgorzata przybyła do Holandii, by umocnić swoją władzę. Jej mąż w tym czasie walczył z pretendentem do korony Karolem Luksemburskim, który koronował się na króla w Akwizgranie.