Ponieważ urząd podskarbiego wielkiego koronnego był dożywotni, to dopóki żył Franciszek Ossoliński (wuj – stronnik Leszczyńskiego), pomimo że faktycznie Moszyński zarządzał skarbem, nie mógł nosić tego tytułu. W 1735 roku podpisał uchwałę Rady Generalnej konfederacji warszawskiejUchwała Rady Generalnej Konfederacji, 1735, s. 21.. Dopiero po wyjeździe Ossolińskiego do Lotaryngii i dobrowolnym złożeniu urzędu, od 6 lipca 1736 Moszyński został podskarbim wielkim koronnym.
10 lipca 1737 roku podpisał we Wschowie konkordat ze Stolicą ApostolskąVetera monumenta Poloniae et Lithuaniae gentiumque finitimarum historiam illustrantia maximam partem nondum edita ex tabulariis Vaticanis, deprompta collecta ac serie chronologica disposita. T. 4, Ab Innocentio PP. XII usque ad Pium PP. VI 1697–1775.P.1–2, wydał Augustyn Theiner, Rzym 1864, s. 127..
Zmarł 15 września 1737 (w sobotę o ósmej wieczorem) w Warszawie, 18 września odbyły się u kapucynów uroczystości pogrzebowe, którym przewodniczył biskup poznański Hozjusz.
Został odznaczony Orderem Orła Białego nr 122, 18 lutego 1730.
Miał dwóch synów: Augusta Fryderyka i Fryderyka Józefa.
Przypisy
Bibliografia
Piotr Biliński: Moszyńscy. Studium z dziejów łoniowskiej linii rodu w XIX wieku.