Gustawa Jarecka (ur. 23 grudnia 1908 w Kaliszu, zm. 22/23 stycznia 1943 w Warszawie lub po 18 stycznia tego roku w transporcie do Treblinki) – polska prozaiczka, członkini Oneg Szabat, ofiara Zagłady.

Życiorys thumb|Fragment murala autorstwa 3fali na warszawskim Muranowie przedstawiający Gustawę Jarecką Urodziła się w rodzinie kupca Maurycego Mojżesza i Natalii z domu Wit. Uczyła się w gimnazjum w Łodzi. Absolwentka polonistyki na Uniwersytecie Warszawskim (1925–1931).

W 1932 ukazała się jej pierwsza powieść Inni ludzie. Jej nowele i fragmenty powieściowe ukazały się w „Głosie Porannym”, „Dzienniku Ludowym”, „Górniku”, „Myśli Socjalistycznej” i „Nowej Kwadrydze”. Jej twórczość poruszała m.in. problemy bezrobocia i opisywała życie niższych klas. Pracowała w szkole jako nauczycielka języka polskiego w Wąbrzeźnie. Nie była wierząca.

W czasie okupacji niemieckiej mieszkała w getcie warszawskim;