Był wspierany przez Peia – wysokiego urzędnika Jianglingu (Jianxi i Hunan).
Czwartego miesiąca 807 r. Daowu zachorował. Polecił mnichom rozgłosić, że niedługo umrze. Pewnego dnia wezwał głównego kucharza klasztoru i powiedział Czy rozumiesz? Kucharz odparł Nie. Mistrz złapał poduszkę i rzucił ją na ziemię. I w tej chwili zmarł.
Jego najwybitniejszym uczniem był Longtan Chongxin. Jego linia przekazu rozwinęła się później w dwie z pięciu szkół chan: fayan i yunmen, jednak sam miał tylko jednego spadkobiercę – Deshana Xuanjiana.
Linia przekazu Dharmy zen Pierwsza liczba oznacza liczbę pokoleń mistrzów od 1 Patriarchy indyjskiego Mahakaśjapy.
Druga liczba oznacza liczbę pokoleń od 28/1 Bodhidharmy, 28 Patriarchy Indii i 1 Patriarchy Chin. 33/6. Dajian Huineng (638–713) 34/7. Qingyuan Xingsi (660–740) 35/8. Shitou Xiqian (700–790) 36/9. Tianhuang Daowu (748–807) 37/10. Huizhen 37/10. Wenfen 37/10. Longtan Chongxin (bd) 38/11. Deshan Xuanjian (780–865) 39/12. Xuefeng Yicun (822–908)
Uwagi
Przypisy
Bibliografia Andy Ferguson. Zen’s Chinese Heritage. Wisdom Publications. Boston, 2000. . Albert Welter. Monks, Rulers, and Literati. The Political Ascendancy of Chan Buddhism. Oxford University Press, Oxford, 2006 .
Kategoria:Mistrzowie chan epoki Tang Kategoria:Urodzeni w 748 Kategoria:Zmarli w 807