Otto II Czarny, zwany Otík (zm. 18 lutego 1126) – książę ołomuniecki w latach 1107–1110 i 1113–1126, książę brneński w latach 1123–1126.
Otto II Czarny był synem Ottona I Pięknego i Eufemii, królewny węgierskiej. Po śmierci ojca w 1087 r. musiał wraz z matką i starszym bratem Świętopełkiem przenieść się do stryja Konrada I do Brna, ponieważ Wratysław II pozbawił ich dzielnicy. Po uspokojeniu sytuacji bracia powrócili do Ołomuńca i w 1101 r. poparli Borzywoja II w walce z buntem Oldrzycha Brneńskiego. Stopniowo jego drogi z Borzywojem II się rozeszły. W 1107 r. tron praski zdobył Świętopełk. Borzywoj odwołał się do cesarza jako lennego pana czeskich książąt. Władca Niemiec opowiedział się po stronie Świętopełka, gdyż otrzymał od niego obietnicę zapłacenia dużej sumy pieniędzy. Podczas gdy brat prowadził rozmowy na dworze Otto odparł atak sojuszników Borzywoja. Poręczeniem spłacenia obiecanych pieniędzy miał być pobyt Ottona na dworze cesarskim. Świętopełk po powrocie do Czech nie zdołał zgromadzić niezbędnej kwoty. Otto zbiegł z Niemiec, a cesarz miał inne kłopoty i nie mógł upomnieć się o dług.