Od tych właśnie wybuchów pochodzi nazwa „zmienne kataklizmiczne” (w rzeczywistości gwiazda nie ponosi w wyniku wybuchu żadnego większego uszczerbku). Charakterystyczną cechą wyróżniającą układy kataklizmiczne w okresie spokoju (między kolejnymi wybuchami) jest tzw. flickering, czyli zachodzące w sposób losowy i w bardzo krótkiej skali czasu zmiany jasnościCataclysmic variables and related objects pod red. Margherita Hack, Constanze la Dous, Paris, France, Centre National de la Recherche Scientifique ; Washington, D.C., NASA, 1993.
Obserwacyjny podział zmiennych kataklizmicznych Ze względu na charakter zmian jasności wydzielono: nowe klasyczne nowe powrotne nowe karłowate zmienne nowopodobne
Fizyczny podział układów kataklizmicznych Ze względu na natężenie pola magnetycznego białego karła wyróżnia się: układy niemagnetyczne (natężenie < 10 T), w których dysk akrecyjny sięga niemalże powierzchni białego karła polary pośrednie (natężenie pomiędzy 10 a 103 T), w których dysk akrecyjny jest przycięty na pewnej odległości od powierzchni białego karła (bardzo rzadkie, znanych jest kilkanaście takich obiektów np. DQ Herculis, V2467 Cygni) polary (natężenie > 103 T), w których nie ma dysku akrecyjnego, a materia bezpośrednio jest kierowana wzdłuż linii sił pola magnetycznego w stronę biegunów magnetycznych białego karła (np. AM Herculis)
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Gwiazdy podwójne Kategoria:Gwiazdy zmienne