Barbara Cylejska (słoweń. Barbara Celjska, węg. Cillei Borbála, ur. 1390/1395, zm. 11 lipca 1451 w Mielniku) – królowa Węgier od 1408 r. i Czech od 1419 r., cesarzowa Świętego Cesarstwa Rzymskiego od 1433 r. jako druga żona Zygmunta Luksemburczyka, córka hrabiego Hermana II Cylejskiego i Anny, córki hrabiego Henryka VII von Schauenberg, kuzynka polskiej królowej Anny.

Życiorys Pochodziła z rodu Cilje (Cilli), najpotężniejszej rodziny szlacheckiej w późnym średniowieczu na obszarze dzisiejszej Słowenii.

W 1408 r. poślubiła króla Węgier Zygmunta Luksemburskiego (14/15 lutego 1368 – 9 grudnia 1437), syna cesarza Karola IV i Elżbiety Pomorskiej, córki księcia słupskiego Bogusława V. Zygmunt i Barbara mieli razem jedną córkę Elżbietę, żonę króla Niemiec Albrechta II Habsburga.

Zygmunt był kobieciarzem i niedługo po urodzeniu córki zaczął zdradzać żonę. Barbara również nie pozostawała mu wierna i posiadała licznych kochanków. Nie przejmowała się chrześcijańskimi zasadami wiary, a wiarę w życie pozagrobowe uznawała za niedorzeczność. Lubiła cieszyć się życiem i bawiły ją historie o chrześcijańskich męczennicach. Podobno nawet zabraniała swoim dwórkom modlić się w jej obecności. Była urodziwą i bystrą kobietą. Znała język słoweński, niemiecki i łacinę. Postępowanie Barbary zyskało jej przydomek „niemieckiej Messaliny”.