Doktoryzował się w 1967, a habilitował w 1983 r. W 1973 r. został docentem, a w 1991 r. profesorem tytularnym Uniwersytetu Gdańskiego. W 1970 r. zorganizował w Uniwersytecie Gdańskim Zakład Języków i Kultury Krajów Skandynawskich, przekształcony w 1981 r. w Katedrę Skandynawistyki. Kierował tymi jednostkami organizacyjnymi w latach 1972–1981 i 1983–1990. W 1996 r. przeszedł na emeryturę, a w 2005 r. podjął ponownie pracę na stanowisku profesora zwyczajnego w Szkole Wyższej Psychologii Społecznej w Warszawie.
Był żonaty od 1957 i miał pięcioro dzieci oraz ośmioro wnucząt.
Dorobek naukowy Był autorem około 150 publikacji i 8 książek, m.in. takich, jak: Zbliżenia skandynawsko-polskie Szkice o kontaktach kulturalnych w XIX i XX wieku (1972), Skandynawia w oczach Polaków (1974), Dziennik skandynawski (1977), Od Fredry do Różewicza. Dramat i teatr polski w Szwecji w latach 1835-1976 (1986), Historia literatury szwedzkiej (1990), Słownik pisarzy skandynawskich (1991 – redakcja i współautorstwo).