57.
W wyniku zawartego układu Jan Luksemburski zrezygnował z wszelkich tytułów prawnych wobec regnum Polonie, z zastrzeżeniem że nie dotyczy to imiennie poddanych jego lenników, czyli książąt śląskich, księcia płockiego oraz dwóch bezpośrednich księstw Wrocławia i Głogowa. Za to król Czech uzyskał kilka miesięcy później w Wyszehradzie obietnicę wypłacenia 20 tysięcy kop groszy praskich. Pełnomocnicy Kazimierza Wielkiego zobowiązali się, że król Polski nie będzie domagał się zwrotu wymienionych księstw śląskich (nie wymieniono w układzie księstwa jaworskiego, świdnickiego, ziębickiego oraz księstwa biskupiego nyskiego).
Król Kazimierz Wielki potwierdził układ w Trenczynie dopiero cztery lata później w dniu 9 lutego 1339 roku. Natomiast z początkiem lat 40. XIV wieku Kazimierz Wielki organizował – wbrew układowi – szereg wypraw wojennych na ziemie Górnego Śląska, co doprowadziło w latach 1345–1348 do wojny polsko-czeskiej, w której Polska nie odniosła większych sukcesów.
Należy jednak dodać, że istnieje pogląd, jakoby w trakcie negocjacji sprawa Śląska nie była wcale poruszana.
Przypisy