Eleonora była kobietą o wysokiej kulturze osobistej, energiczną, inteligentną i dobrze wykształconą. Sama wykształcona na dworze mantuańskim (słynnym w owych czasach ośrodku życia umysłowego) dbała również o dobrą edukację swoich dzieci. Jej mąż zmarł w 1657 Eleonora pozostała w Wiedniu, ale nie zajmowała się polityką, tylko literaturą (sama pisała wiersze) i sprawami wiary. Była głęboko wierzącą katoliczką. Ufundowała klasztor urszulanek w Wiedniu i była protektorką zakonu karmelitów. Była jednak liczącą się postacią na dworze i potrafiła wywierać przemożny wpływ na swojego pasierba, cesarza Leopolda I. W 1670 towarzyszyła swojej córce Eleonorze w podróży do Polski, gdzie ta miała poślubić króla Michała Korybuta Wiśniowieckiego.
Cesarzowa Eleonora zmarła w 1686 i została pochowana w Krypcie Cesarskiej Kościoła Kapucynów w Wiedniu.
Zobacz też Order Niewolnic Cnoty Order Krzyża Gwiaździstego
Kategoria:Cesarzowe Świętego Cesarstwa Rzymskiego Kategoria:Czeskie królowe (1526–1740) Kategoria:Gonzagowie Kategoria:Węgierskie królowe Kategoria:Pochowani w kościele kapucynów w Wiedniu Kategoria:Ludzie urodzeni w Mantui Kategoria:Urodzeni w 1630 Kategoria:Zmarli w 1686 Kategoria:Żony władców Niemiec