mały|Przykładowy generator Van de Graaffa
Generator Van de Graaffa – generator elektrostatyczny, wykorzystujący ruchomy pas do gromadzenia ładunku elektrycznego w metalowej czaszy, wytwarzając bardzo wysokie napięcie ale o bardzo małej średniej wartości prądu elektrycznego.
Generator został skonstruowany w 1929 roku przez fizyka amerykańskiego Roberta J. Van de Graaffa.
Zasada działania Prosty generator składa się z elektrody (1) w kształcie czaszy, gromadzącej ładunek elektryczny oraz układu przenoszącego ładunek elektryczny na tę elektrodę. Układ przenoszący jest pasem transmisyjnym wykonanym z izolatora. Koło pasowe (3) jest umieszczone wewnątrz elektrody (1) i poprzez szczotkę (2) przekazuje ładunki do czaszy. Dzięki temu, że koło pasowe znajduje się wewnątrz czaszy, przekazywanie odbywa się na zasadzie rozpływu ładunku elektrycznego na zewnątrz metalu (puszka Faradaya). Pas transmisyjny jest elektryzowany poprzez szczotkę (7) z zewnętrznego generatora ładunku o niewielkim napięciu, w wyniku elektryzowania przez tarcie lub w wyniku zjawiska indukcji elektrostatycznej (ewentualnie obu zjawisk).