Pojmani zostali: Michał Baryczka (1917), Antoni Dyduch (1915), Władysław Dyduch (1916), Teofil Dyduch (1916), Antoni Rusin (1916), M. Targosz (1916), Johann Schlager (1915),
Dwudziestolecie międzywojenne (1918–1939) W 1918 Lachowice znalazły się w granicach niepodległej II Rzeczypospolitej. W okresie wielkiego kryzysu część mieszkańców wsi wyemigrowała do pracy za granicę, najczęściej do Stanów Zjednoczonych.
W ramach Ligi Popierania Turystyki we wsi zapewniono 60 miejsc noclegowych.
II wojna światowa (1939–1945) Po wybuchu II wojny światowej, niemiecka administracja wprowadziła tymczasową niemiecką nazwę wsi – Lachowitz. Ostatecznie wybrano nazwę Lachenwald. Pierwsze wysiedlenie mieszkańców Lachowic w ramach Aktion Saybusch odbyło się 26 września 1940. Wysiedlono wówczas „wszystkich, którzy mieszkali od Wincentego Pająka nad tartakiem aż do Teofila Pająka, włącznie, nad szkołą w Górnych Lachowicach”; łącznie 97 rodzin liczących 521 osób. Razem z mieszkańcami Stryszawy przewieziono ich do Suchej Beskidzkiej, następnie pociągiem do Łodzi, po czym rozproszono ich po różnych miejscowościach na terenie Generalnego Gubernatorstwa oraz III Rzeszy.