2; Sede Vacante 1447.:
Francesco Condulmer; Kardynał z WenecjiOd XIV do XVI wieku (a sporadycznie nawet i jeszcze później) rozpowszechniony był zwyczaj nazywania kardynałów (nawet w oficjalnych dokumentach) nie według ich imion i nazwisk, lecz według pseudonimów nawiązujących najczęściej do miejsca pochodzenia, diecezji lub kościoła tytularnego danego kardynała. (19 września 1431) – kardynał biskup Porto e Santa Rufina; wicekanclerz Świętego Kościoła Rzymskiego; biskup Werony Giovanni Berardi; Kardynał z Tarentu (nominacja kardynalska: 18 grudnia 1439) – kardynał biskup Palestriny; penitencjariusz większy Niccolò d'Acciapaccio; Kardynał S. Marcello (18 grudnia 1439) – kardynał prezbiter S. Marcello; arcybiskup Kapui Giorgio Fieschi (18 grudnia 1439) – kardynał prezbiter S. Anastasia; administrator diecezji Noli; kamerling Świętego Kolegium Kardynałów Bessarion OBas; Kardynał z Nicei (18 grudnia 1439) – kardynał prezbiter Ss. XII Apostoli; arcybiskup Teb António Martinez de Chaves; Kardynał z Portugalii (18 grudnia 1439) – kardynał prezbiter S. Crisogono; biskup Porto; administrator diecezji Giovinazzo; archiprezbiter bazyliki laterańskiej Jean Le Jeune; Kardynał z Thérouanne (18 grudnia 1439) – kardynał prezbiter S.