Podczas igrzysk w Grenoble po raz pierwszy rozegrano rywalizację olimpijską w biathlonowych sztafetach. W konkurencji tej, przetestowanej po raz pierwszy w ramach Mistrzostw Świata w Biathlonie 1966, wzięły udział czteroosobowe zespoły. Każdy z zawodników miał do pokonania 7,5 km biegu oraz do oddania po dwie serie strzałów. Ponadto, podobnie jak podczas igrzysk w Innsbrucku, przeprowadzono zawody indywidualne na 20 km.
Pierwszymi mistrzami olimpijskimi w sztafecie zostali reprezentanci Związku Radzieckiego. Srebrny medal zdobyli Norwegowie, a brązowy Szwedzi. Trzech zawodników z biegu indywidualnego, dzięki medalom w sztafetach, zostało multimedalistami igrzysk. Magnar Solberg i Aleksandr Tichonow wywalczyli po jednym złotym i jednym srebrnym medalu, a Władimir Gundarcew został złotym i brązowym medalistą. Złoty medalista w biegu indywidualnym, Magnar Solberg, był jednym z dwóch zawodników (drugim był Rumun Constantin Carabela), którzy ani razu nie spudłowali na strzelaniu.
W obu konkurencjach czwarte miejsce zajęli reprezentanci Polski – w biegu indywidualnym Stanisław Szczepaniak przegrał brązowy medal o 29,4 s, a w biegu sztafetowym polski zespół stracił do brązowych medalistów niecałe 3 min.
MiejscePaństwoZłotoSrebroBrązRazem1. ZSRR11132. Norwegia11 –23.