Wśród mieszkańców nie da się zaobserwować zwyrodnień spowodowanych zbyt bliskimi związkami krwi.
W pierwszych latach osadnictwa przewidujący William Marsters kazał pośrodku zupełnie płaskiej wysepki usypać wzgórze. Codziennie każdy z mieszkańców − nawet dzieci − musiał przynieść w wyznaczone miejsce określoną ilość korala lub piasku. W ten sposób powstał 8-metrowy pagórek, na którym zasadzono duże i mocne drzewa. Dzięki temu w latach 1925 i 1926 mieszkańcy zdołali przeżyć dwa potężne huragany, bowiem fale, przewalając się przez wyspę, niszczyły wszystko na swej drodze.
Przez następne trzy lata żaden statek nie zawinął do atolu Palmerston. Mieszkańcy byli przekonani, że huragany spowodowały koniec świata i że tylko oni przeżyli. Żywili się rybami i orzechami powoli odrastających palm kokosowych, a odzież sporządzali z włókien roślinnych.
Pierwszym Polakiem, jaki wylądował na atolu Palmerston był samotny żeglarz Erwin Weber, który w roku 1936, na jachcie „Farys”, żeglował samotnie dookoła świata.