thumb|Kość słoniowa (cios słonia afrykańskiego) thumb|Zdobiony róg myśliwski wykonany z kości słoniowej (XV w.) Kość słoniowa – handlowa nazwa zębiny różnych ssaków używanej do wyrobów dzieł sztuki lub w zdobnictwieSobczak & Sobczak 1998.. Kością słoniową nazywa się ciosy, czyli siekacze trąbowców – słoni (zarówno współczesnych, jak i wymarłych – mamutów) i mastodontów, ale także kły morsa, narwala, kły i siekacze hipopotama (głównie nilowego, ale też karłowatego), zęby kaszalota, a nawet zęby wymarłych dinoceratów. Źródła w języku angielskim definiując termin ivory zaliczają tu ponadto kły guźca, jak również orki.
Właściwości Skład chemiczny: współczesna kość słoniowa, niezależnie od gatunku zwierzęcia, z którego pochodzi, składa się w około 2/3 z fosforanu wapnia i w 1/3 z białek: kolagenu i/lub elastyny Twardość: 2,5-2,7 współczesna, a 5 u kopalnych trąbowcówMaślankiewicz. Gęstość: 1,7-2,0, a 3,0 u kopalnych trąbowców Rysa: biała Barwa: biała, jasnokremowa, lekko żółta, brązowa Łupliwość: nie występuje Połysk: diamentowy, jedwabisty, perłowy, porcelanowy Stopień przezroczystości: przeświecający do nieprzezroczystego Współczynnik załamania światła: 1,535-1,545 dla kości słoniowej hipopotamów i słoni, 1,57-1,63 dla kości słoniowej wymarłych trąbowców, 1,55-1,57 dla kości słoniowej z ssaków morskich Luminescencja: