Półbrygada – oddział wojskowy będący odpowiednikiem dawnego pułku piechoty, wprowadzony we Francji uchwałą Konwentu z 1793 r. Stanowił połączenie jednego batalionu starej armii królewskiej z dwoma ochotniczymi batalionami nowych formacji rewolucyjnych. 24 września 1803 r. przywrócono półbrygadom nazwę pułków.
Z końcem 1801 r. Legiony Polskie zreorganizowano tworząc z nich dwie półbrygady. Trzecią półbrygadę utworzono z Legii Naddunajskiej. Każda półbrygada składała się z 3 batalionów i kompanii artylerii. 2 i 3 półbrygada przejęte na żołd francuski i przemianowane na 113 i 114 półbrygadę, walczyły na San Domingo.
We wrześniu 1927 r. dowódca KOP sformował dwie półbrygady. W założeniach obie jednostki miały być samodzielne pod względem administracyjnym i rozkazodawczym, lecz zostały czasowo podporządkowane dowódcom 3 Brygady KOP w Wilejce i 6 Brygady KOP w Wilnie. W lipcu 1929 r. obie brygady i półbrygady zostały zlikwidowane. W ich miejsce utworzono Brygadę KOP „Wilno” z podporządkowanym jej Pułkiem KOP „Głębokie” oraz Brygadę KOP „Grodno”.