Padaczka częściowa ciągła (także zespół Kożewnikowa; ; EPC) – jednostka chorobowa objawiająca się długotrwałymi, ciągłymi, rytmicznymi napadami ruchowymi części lub połowy ciała (klonia, mioklonia). Skurcze mogą trwać, zależnie od przypadku, od kilku godzin, przez dni po lata. Często (w ponad połowie przypadków) pojawia się jako objaw zapalenia mózgu Rasmussena, jest też jednym z podstawowych objawów w tej chorobie. Nazwa upamiętnia rosyjskiego neurologa Aleksieja Kożewnikowa, który jako pierwszy opisał EPC w 1894 roku. Zgodnie z klasyfikacją Międzynarodowej Ligi Przeciwpadaczkowej EPC zaliczana jest do tzw. ogniskowych stanów padaczkowych.
Inaczej niż w wielu innych typach padaczki w EPC nie stwierdza się zaburzeń świadomości. U około 60 procent chorych poza napadami częściowymi prostymi występują także napady częściowe złożone oraz wtórnie uogólnione. EPC dotyka chorych niemal w każdym wieku, jednak szczególnie często występuje u osób starszych oraz u dzieci pomiędzy drugim a dziesiątym rokiem życia. W grupie poniżej 16 roku życia notuje się ok. jednej trzeciej wszystkich opisanych przypadków.