Niszczyciele posiadały dwie potrójne wyrzutnie torpedowe kal. 533 mm umieszczone w osi symetrii na śródokręciu. Na pokład można było zabierać do 50 min morskich. Do zwalczania okręt podwodnych służyło od dwóch do czterech miotaczy bomb głębinowych oraz rufowe zrzutnie bomb głębinowych. W początkowym okresie wojny niszczyciele posiadały trały przeciwminowe typu parawan, demontowane później jako nieskuteczne.
Dopiero od 1942 roku niektóre z okrętów zostały wyposażone w radary, produkcji niemieckiej lub włoskiej.
Okręty Pierwsza seria
Stocznia OTO w Livorno: (znak taktyczny CN) – wodowany 8 sierpnia 1937, w służbie od 30 czerwca 1938. Po obaleniu Benito Mussoliniego w lipcu 1943 roku nazwę zmieniono na „Artigliere” (poprzednia oznaczała członka Czarnych Koszul, faszystowskiej organizacji paramilitarnej). W ramach reparacji wojennych przekazany Związkowi Radzieckiemu, gdzie służył pod nazwą „Łowkij” do 1960 roku. (AV) – wodowany 19 września 1937, w służbie od 31 sierpnia 1938. Zatopiony 17 grudnia 1942 roku po storpedowaniu przez brytyjski okręt podwodny HMS „Splendid”. (AR) – wodowany 12 grudnia 1937, w służbie od 14 listopada 1938.