Kiedy Emil Fischer został profesorem Uniwersytetu w Erlangen, poprosił Knorra o asystowanie mu.
Uniwersytet w Erlangen thumb|left|Antipyrina, nazywana obecnie fenazonem W 1882 roku Knorr otrzymał tytuł doktora za pracę zatytułowaną Über das Piperyl-Hydrazin. Jego habilitacja nastąpiła 3 lata później w 1885 i zakończyła się pracą pt. Über die Bildung von Kohlenstoff-Stickstoff-Ringen durch Ein-wirkung von Amin-und Hydrazinbasen auf Acetessigester und seine Derivate („Od formacji pierścieni azotowo-węglowych przez akcję aminową i wodną bazowaną na acetoacetacie i jego pochodnych”). W tym czasie, podczas poszukiwań związków podobnych do chininy, Knorr odkrył niemetylową fenazynę. Gdy kolejna chininopodobna substancja kairina ukazała właściwości analgestyczne oraz niepalne, Knorr i Fisher poprosili Wilhelma Filehne z firmy Hoechst, aby sprawdził właściwości lecznicze niemetylowej i metylowej fenazyny. Knorr opatentował ten związek chemiczny w 1883 roku. Filehne potem zasugerował nazwanie substancji Höchstin lub Knorrin, lecz Knorr podczas swojego miesiąca miodowego stwierdził, że nazwa, którą nadał nie może zostać zmieniona.