Napisał swoją pierwszą sztukę teatralną Na Antokali. W 1916 r. został przewodniczącym dramatycznego koła przy Klubie Białoruskim. Był autorem kolejnych sztuk teatralnych Na wioscy, Butrym Niamira, Mańka, Bazyliszak, Kaliś. W czerwcu 1918 r. przybył do Mińska, gdzie podjął pracę w teatrze prowadzonym przez Uładzimiera Hałubkę. Napisał w tym czasie powieść Czort i baba, dramaty Strachi żyćcia i Dziadźka Jakub oraz broszurę Teatar na wioscy. Wiosną 1919 r. powrócił do Wilna. Zaczął wydawać gazetę „Biełaruskaje żyćcio” i zakładać teatr. Jednakże wkrótce znowu pojechał do Mińska, zostając dyrektorem i reżyserem białoruskiego teatru, założonego przez polskie władze. Pisał artykuły do pisma „Paulinku”.

W lipcu 1920 r. wraz z Polakami z mińszczyzny ewakuował się do Wilna. Napisał wówczas sztuki teatralne Ptuszynaje szczaście i Niaskonczanaja drama. Próbował też zorganizować białoruski teatr. W 1921 r. współorganizował Towarzystwo Szkoły Białoruskiej. W latach 1921–1923 redagował pismo „Biełaruski zwon”. W 1922 r. napisał sztukę teatralną Szczaśliwy muż, w 1923 r. – komedię Pan Ministar, w 1924 r. – powieść Biełaruski teatar, zaś w 1925 r. – dramaty Mańkahodzie i Dryhwahodzie. Zajmował krytyczne stanowisko wobec polityki władz II Rzeczypospolitej. W listopadzie 1926 r.