Najwcześniejsze informacje na jej temat znane są z publikacji H.J. Stammera z 1933 r. W roku 1935 badania faunistyczne prowadzili w niej F. Pax i K. MaschkeMarian Pulina Historia odkrycia i badań w: Jaskinia Niedźwiedzia w Kletnie, zb. pod red. Alfreda Jahna, Stefana Kozłowskiego i Teresy Wiszniowskiej, Polska Akademia Nauk Oddział we Wrocławiu, Wrocław 1989, , s. 11. W 1953 r. została zbadana i opisana przez K. Kowalskiego i W. Walczaka.
Opis jaskini Według informacji K. Kowalskiego i planów sporządzonych w 1953 r. na ścianie wyrobiska widniały ślady zniszczonego korytarza, a za nim obszerny otwór. Za otworem wysokość korytarza obniżała się wskutek nagromadzonego namuliska. Po ok. 14 m korytarz prowadzący lekko ku górze rozszerzał się. Część ta wypełniona była blokami zawaliska z widocznymi na nich naciekami grzybkowymi. Po ominięciu bloków prawą stroną dochodziło się do dość szerokiego, ale niskiego korytarza wypełnionego namuliskiem, który można było pokonać czołgając się na długość ok. 10 m aż do zamykającego go ostatecznie zawaliska. Osady zastane w jaskini były piaszczyste i jałowe. Na stropie występowały liczne i efektowne nacieki stalaktytowe.