Laminatowe jachty dały możliwość nowego spojrzenia na usytuowanie balastu na jednostce żaglowej.
Zewnętrzny balast integralny Balast integralny charakteryzuje się płynnym przejściem kształtu kadłuba w bryłę balastową. Przestrzeń pomiędzy nimi wypełniona jest przez tzw. martwe drewno lub przez falszkil. Balast mocowany jest przy pomocy szpilek balastowych przechodzący na wylot lub sworzni bocznych dokręcanymi przez tzw. okna. Dobór śrub jest niezwykle istotny, gdyż ewentualna utrata balastu podczas żeglugi może prowadzić do wywrotki jednostki. Przy każdorazowym wejściu jachtu na mieliznę bądź uderzeniu o przeszkodę, należy sprawdzać stan sworzni.
Balast płetwowy Pierwszym konstruktorem, który zastosował balast płetwowy był James Herreshoff. Zaprojektował on wyprofilowaną płetwę balastową (finkil), mającą za zadanie zarówno wytwarzanie oporu bocznego, jak i obniżanie środka ciężkości. Rozwiązanie to używane było już w 1895 r., natomiast większą popularność zyskało dopiero w połowie XX wieku. Przykładem zastosowania finkillu jest klasa R-5,5. Najefektywniejszym hydrodynamicznie kształtem okazał się profil laminarny NACA (National Advisory Committee for Aeronautics) zaczerpnięty z konstrukcji skrzydła samolotu.