Mistrz żegnany był przez tłumy mieszkańców miasta, a w drodze towarzyszyli mu mnisi z różnych rejonów państwa. W rok później edykt cesarski przywrócił mu status mnicha i zwolnił z wygnania. Mistrz chciał się udać do Zhejiangu, jednak ze względu na podeszły wiek ojca zatrzymał się w wiosce. Tam też, przy wsparciu wysokiego urzędnika Liu Fengshi (1041–1113), wybudował mały klasztor nad jeziorem Furong, na południe od Linyi. Daokai skutecznie zorganizował i poprowadził rolników, w wyniku czego udało im się uzyskać kilka tysięcy akrów ziemi. Z wdzięczności ofiarowali ziemię pod budowę klasztoru, a po świetnych zbiorach zakupili jeszcze okoliczną górę.

Zimą 1117 r. cesarz wydał dekret nazywający ten klasztor. Odtąd nosił on nazwę „klasztor chan Huayan”. Był to znak, że Daokai został całkowicie zrehabilitowany.

14 dnia 8 miesiąca Furong poprosił o pędzelek i papier, i napisał wiersz: Mam siedemdziesiąt sześć lat, Moje przyczynowe istnienie jest teraz zakończone. W życiu – nie wspierałem nieba, W śmierci – nie boję się piekła. Ręce i ciało sięgają poza trzy światy. Co zatrzymuje mnie przed wędrówką, którą tak lubię? Po napisaniu wiersza zmarł.

Eihei Dōgen nazwał go Kręgosłupem, kośćmi i szpikiem nauczania przekazywanego od Buddy Śakjamuniego.