Lorenzo in Lucina; komendatariusz kościoła prezbiterialnego S. Susanna; biskup Bolonii; kamerling Świętego Kolegium Kardynałów Guillaume d’Estaing; Kardynał z Metz (19 grudnia 1449) – kardynał prezbiter S. Sabina; biskup Fréjus Pietro Barbo; Kardynał z Wenecji (1 lipca 1440) – kardynał prezbiter S. Marco; komendatariusz diakonii S. Maria Nuova; biskup Vicenzy; archiprezbiter bazyliki watykańskiej Prospero Colonna (24 maja 1426) – kardynał diakon S. Giorgio in Velabro; protodiakon Świętego Kolegium Kardynałów Juan Carvajal; Kardynał S. Angelo (16 grudnia 1446) – kardynał diakon S. Angelo in Pescheria; biskup Plasencii
Wśród elektorów było siedmiu Włochów, czterech Hiszpanów, dwóch Francuzów i dwóch Greków. Ośmiu z nich mianował Eugeniusz IV, pięciu Mikołaj VKardynał d’Estaing został mianowany kardynałem przez antypapieża Feliksa V, ale Mikołaj V zatwierdził tę nominację po zakończeniu schizmy., a dwóch jeszcze Marcin V.
Nieobecni Sześciu kardynałów, w tym trzech Francuzów, dwóch Niemców i Węgier, nie wzięło udziału w elekcji: