Mariola Marczak w swej monografii Zanussiego wskazała ewidentnie użyte przez reżysera środki stylistyczne, które pojawiały się w utworach francuskich reżyserów „nowofalowych”: „osobisty, a nawet autobiograficzny charakter filmu, autentyzm scenerii, stuprocentowy zapis dźwięku, ruchliwa kamera, łączenie zdjęć rejestrowanych kamerą 35 mm wykorzystywaną do realizacji filmów fabularnych, ze zdjęciami realizowanymi kamerą 16 mm, używaną przez dokumentalistów”. Marczak jednak wskazywała istotną różnicę między Zanussim a reżyserami Nowej Fali. Mianowicie Zanussi sprzeciwiał się „programowemu elitaryzmowi” francuskiego nurtu, choć dzielił z nim „sceptycyzm wobec estetycznych tradycji oraz poczucie odrębności”.

Nagrody i festiwale