Patriarcha Kartaginy – historyczny patriarchat Kościoła katolickiego.

Biskupstwo Kartaginy utworzono pod koniec II wieku. Od III do VII wieku biskup Kartaginy nosił tytuł Zwierzchnika prowincji Africa, Mauretania Sitifensis, Imperial Mauretania, Numidia, Byzacena, Tripolitania i Patriarchy Kościoła Afrykańskiego. Podległy jedynie papieżowi, był nieformalnie patriarchą Afryki. Po podboju północnej Afryki przez Bizancjum, a następnie Arabów w VII wieku funkcja stała się czysto tytularna.

W XVII wieku zniesiono patriarchat, a na jego miejsce wprowadzono wikariat apostolski. W 1884 utworzono arcybiskupstwo Kartaginy. Papież Leon XIII nadał też w tym samym roku, nawiązując do starożytnego znaczenia tej diecezji, arcybiskupom Kartaginy tytuł Prymasa Afryki. W 1964 przekształcono je w prałaturę Tunisu, zaś w 1995 w biskupstwo Tunisu.

Biskupi Kartaginy i Patriarchowie Afryki Krescencjusz (do ok. 80) Epenet (ok. 80–ok. 115) Sperat z Sycylii (ok. 115–180) Optat (180–203) (203–ok. 236) Donat I (236–248) Cyprian (248–258) Felicissimus – antypatriarcha (251–?) mianowany przez antypapieża Nowacjana Maksymus (251) – antypatriarcha, mianowany przez antypapieża Nowacjana Fortunat (251–252) – antypatriarcha, mianowany przez antypapieża Nowacjana