Historia koanów Rozwój tradycji koanowej I. Chiny 1. Tang: dialogi podczas spotkań 2. XI w.: a. transmisja w "hagiografiach lampy"; b. "zapisane wypowiedzi" indywidualnych mistrzów (chiń. yulu) 3. XII w.: wielopoziomowe komentarze prozą i wierszem koanowych zbiorów 4. XIII–XVII w.: metoda skrótowa: a. w stylu linji; b. w stylu caodong II. Japonia 5. a. skonstruowane komentarze Dōgena; b. "frazy korespondujące" Daitō; c. poezja Ikkyū Sōjuna; d. "Kirigami" szkoły sōtō 6. XVIII w.: systematyzacja Hakuina 7. Czas współczesne: obecne podejście do kōanów w szkole rinzaiThe Kōan. Text and Context in Zen Buddhism. Str. 12
Historia koanów jest długa. Uważa się, że sięga mistrza chan Mazu Daoyi (709–788), który jako pierwszy zaczął zadawać uczniom pytania, na które nie było odpowiedzi, aby w chwili, gdy umysł ucznia znalazł się w pułapce, przed czarną ścianą, krzyknąć mu do ucha lub użyć innej wstrząsowej metody. Tak więc praktyka koanowa (chociaż nie używano jeszcze tego terminu), zaczęła się rozwijać w szkole hongzhou, ale pracowały nad nią wszystkie szkoły chan.