W 1994 został członkiem Akademii Inżynierskiej w Polsce.

Od 1956 do 1990 należał do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. W 1989 został wybrany posłem X kadencji z listy PZPR. Do partii należał od 1956 do rozwiązania, w 1990 wstąpił do Poselskiego Klubu Pracy. Po skróceniu kadencji Sejmu bez powodzenia kandydował w wyborach w 1991 do Sejmu z listy Solidarności Pracy. Później związany z Unią Pracy, był jej kandydatem do parlamentu w wyborach w 1997.

W rządzie Hanny Suchockiej od lipca 1992 do października 1993 sprawował urząd ministra gospodarki przestrzennej i budownictwa. Doradzał i działał społecznie w radach programowych kilku fundacji (m.in. Banku Żywności SOS Jacka Kuronia).

Był członkiem rad nadzorczych organizacji gospodarczych (m.in. Wojskowej Agencji Mieszkaniowej), działał w samorządzie zawodowym inżynierów budownictwa (wiceprezes Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa); był też członkiem Rady Naukowej Instytutu Techniki Budowlanej i Rady Zamówień Publicznych. W drugim rządzie Marka Belki zajmował stanowisko wiceministra infrastruktury (od 9 sierpnia 2004 do 15 listopada 2005).