Perun, Piorun – najwyższy słowiański bóg burzy, a także bóg wojny, patronujący wojownikom i księciu, oraz bogiem płodności, zsyłającym deszcz na pola. Perun zajmował najwyższą pozycję wśród innych bogów już w połowie VI wieku. Najstarsze teksty wspominające Peruna są południowosłowiańskie, jego kult jest najlepiej poświadczony jest u Słowian wschodnich, a według wielu współczesnych badaczy Prone, to zniekształcone imię boga czczonego przez Słowian połabskich. Porenut może być synem Peruna. Dąb był sakralnym drzewem gromowładnego i był postrzegany jako jego siedziba.

Perun przetrwał w folklorze, zwłaszcza wśród Białorusinów, jako zły duch uzbrojony w broń piorunową i ścigający węża lub diabły ukrywające się w różnych miejscach. Prorok Eliasz jest opisywany w podobny sposób w ludowym chrześcijaństwie, z powodu którego zaproponowano teorię, że kult Peruna został ostatecznie przeniesiony na Eliasza. Pomimo podobieństw między nimi, całkowita zbieżność Eliasza z Perunem jest fałszywa, ponieważ idea Eliasza jako gromowładnego wywodzi się z greckiego, chrześcijańskiego folkloru. Pozostałościom broni miotanej przez Peruna, przez którą Słowianie rozumieli różne znalezione kamienie o niezwykłych kształtach, przypisywano właściwości magiczne. Powstało kilka mitologicznych rekonstrukcji.