Następnie pracował w Instytucie Hematologii w Warszawie (1972-1977) gdzie prowadził badania z zakresu fizjopatologii oparzeń i transfuzjologii będące przedmiotem nie tylko szeregu publikacji ale także rozprawy doktorskiej i habilitacyjnej.
Od 1977 pracuje na Wydziale Weterynaryjnym SGGW, kolejno na stanowiskach: adiunkta (1977–1983), docenta (1983–1991), profesora nadzwyczajnego (1991–1995) i profesora zwyczajnego (od 1995).
W 1974 uzyskał stopień doktora nauk weterynaryjnych na podstawie rozprawy doktorskiej „Wpływ K i Na na czynność oddechową tkanek i stężenie tych elektrolitów we wczesnym okresie doświadczalnego oparzenia”. W 1979 uzyskał stopień doktora habilitowanego nauk weterynaryjnych w zakresie fizjopatologii na podstawie dorobku naukowego i pracy habilitacyjnej pt. „Ocena wczesnego stosowania płynów uzupełniających w hamowaniu procesów wstecznych w ranie oparzeniowej u szczura”. Tytuł profesora nauk weterynaryjnych otrzymał w 1991.