Brał udział w kampanii w Norwegii. W kwietniu 1940 przeprowadził spóźniony desant brytyjski pod Namsos mający wzmocnić norweską obronę w okolicach Trondheim. Od marca jego okrętem flagowym był HMS „Afridi”, który został zatopiony 3 maja 1940 przez lotnictwo niemieckie po ewakuacji Namsos.

W maju 1941 niszczyciele z flotylli admirała Viana (w tym polski ORP „Piorun”) wzięły udział w poszukiwaniu i pościgu za niemieckim pancernikiem „Bismarck”. W nocy z 26 maja na 27 maja flotylla admirała Viana odnalazła nieprzyjacielski okręt i przeprowadziła nieudany atak torpedowy (podczas złych warunków atmosferycznych). Okręty admirała Viana ze względu na kończące się paliwo zawróciły do baz macierzystych i nie wzięły udziału w zatopieniu „Bismarcka”, ale ich działania przyczyniły się do ustalenia pozycji niemieckiego zespołu i zmęczenia załogi „Bismarcka”. Za tę akcję Vian otrzymał Order Wybitnej Służby.

W roku 1941 przejął dowództwo nad eskadrą krążowników Floty Śródziemnomorskiej, której zadaniem była osłona konwojów z Aleksandrii do oblężonej Malty. Podczas walk konwojowych wykazał wyśmienite zdolności strategiczne, przeprowadzając szereg zwycięskich operacji przeciwko przeważającym siłom włoskim (dysponującym dodatkowo niemieckim wsparciem lotniczym).