Stosunkowo duża odległość Wybrzeża Północno-Zachodniego od przyczółków, a następnie centrów, europejskiej kolonizacji umożliwiła Indianom regionu stosunkowo długie – bo trwające czasem aż po koniec XIX w. – ocalenie plemiennej niezależności, tradycji, języków i ekonomicznej samowystarczalności. Część grup tubylczych regionu nie podpisała nigdy traktatów z władzami USA lub Kanady i przynajmniej formalnie zachowała do czasów współczesnych część swych tradycyjnych terenów. Większość została jednak z czasem rozbita i zmuszona do osiedlenia się w niewielkich rezerwatach. Jak wszyscy Indianie północnoamerykańscy, do połowy XX w. byli oni poddawani polityce asymilacji, a niektóre przejawy ich odrębności, jak potlacz czy połowy wielorybów, były przez dziesięciolecia zakazane.
Niektóre plemiona Wybrzeża Północno-Zachodniego toczą do dziś – nierzadko wieloletnie – batalie sądowe o zwrot utraconych terenów i bogactw naturalnych lub o odszkodowania za nie. Wiele tubylczych grup regionu w Kanadzie i USA zabiega także – ze zmiennym skutkiem – o odzyskanie politycznej autonomii i ekonomicznej niezależności, w tym o przestrzeganie praw zagwarantowanych im w historycznych traktatach (wojny rybackie) i reformy w Biurze do spraw Indian.