W 1935 roku Henri de Man został ministrem prac publicznych, dzięki czemu mógł osobiście nadzorować realizację swojego planu. Był gorącym zwolennikiem króla Leopolda III i jego matki królowej Elżbiety.
Po najeździe Niemiec na Belgię i kapitulacji w maju 1940 roku, podjął decyzję o samorozwiązaniu Belgijskiej Partii RobotniczejPartie Socjaldemokratyczne Europy, Książka i Wiedza, 1982, s. 46-47.. Opublikowany przez niego w lipcu 1940 r. manifest do socjalistów stwierdzał, że dzięki załamaniu się systemu parlamentarnego i panowania plutokracji w nowych warunkach rysuje się perspektywa sprawiedliwości społecznej oraz zapowiadał utworzenie Organizacji Odrodzenia Narodowego. W tym celu de Man dokonał zjednoczenia związków zawodowych pod patronatem niemieckim w Unię Pracowników Umysłowych i Fizycznych (UTMI)Czesław Madajczyk, Faszyzm i okupacje 1938-1945. Wykonywanie okupacji przez państwa Osi w Europie, Poznań 1984, t. I, s. 331-332. Ze względu na probelgijskie (tj. unitarystyczne) poglądy został represjonowany przez flamandzkich kolaborantów nazistowskich i przez hitlerowskie władze, po Wielkanocy 1941 roku, zabroniły mu one wystąpień publicznych. Wyjechał on z Belgii i zamieszkał w La Clusaz, w Saubaudii we Francji. Po zajęciu Belgii przez aliantów zbiegł do SzwajcariiJean-Marie Tremblay.