W tym samym roku Jan Wayzer z Dolnego Kubina wykonał do kościoła dzwon, na którym został wyryty napis: Vox mea, vox vitae, voco vos, ad sacra venite Anna 1584 (Głos mój, głos życia, woła was, do świętości przybywajcie, Roku 1584).
W roku 1618 proboszczem kościoła żywieckiego został ks. Wojciech Gagatowski, który zbudował na miejscu drewnianego kościoła (spłonął z nieznanych przyczyn) nowy kościół ze składek parafian. Nazwał go swoim imieniem, obierając za patrona kościoła świętego Wojciecha. Dziesięć lat później, w 1628 r., ówczesna właścicielka dóbr żywieckich, królowa Konstancja Habsburżanka, założyła i uposażyła w Jeleśni kościół parafialny. Kościół został erygowany przez komisarza biskupiego Jerzego Królikowskiego, a poświęcony przez krakowskiego biskupa pomocniczego księdza Tomasza Oborskiego w roku 1636. Po erekcji, kościół jeleśniański został odłączony od parafii żywieckiej i stał się odrębną parafią.
Dnia 10 grudnia 1658 roku zostały poświęcone przez krakowskiego biskupa pomocniczego Mikołaja Oborskiego (bratanka Tomasza) ołtarz główny oraz ołtarz świętego Wojciecha, natomiast 28 lipca 1670 roku nieistniejące ołtarze świętych Anny i Magdaleny oraz świętych Jana Chrzciciela i Sebastiana.